Tissot Everytime Gents review

Dit is het saaiste horloge dat ik dit jaar om heb gehad. Dat is geen belediging.

Tissot heeft bij de Everytime alles weggelaten wat een horloge interessant maakt. Geen complicaties, geen kleur, geen mechaniek, geen tekstuur op de wijzerplaat. Wat overblijft is saffierglas, een Zwitsers uurwerk en een kast van nog geen zeven millimeter.

En toen ik de specificaties naast elkaar legde, kwam ik iets tegen dat ik niet verwachtte. Er zitten twee totaal verschillende uurwerken in deze collectie, en het verschil in nauwkeurigheid tussen die twee is een factor honderdtachtig. Tissot vertelt je niet welke je koopt.

Daar gaat het grootste deel van deze review over.

Wat er goed is

• Dikte: met een kast rond de zeven millimeter glijdt hij onder elke manchet door
• Saffierglas: in dit segment nog steeds geen vanzelfsprekendheid
• Precidrive: als je de juiste uitvoering pakt, krijg je tien seconden per jaar
• Waarschuwing bij lege batterij: het horloge laat het zelf weten voordat hij stilvalt
• Snelwisselband: verwisselen zonder gereedschap

Wat er niet goed is

• Tissot maakt nergens duidelijk welk uurwerk in welke referentie zit
• De wijzerplaat is zo neutraal dat je hem zonder logo niet uit tien concurrenten pikt
• Volledig gepolijste kast laat elke haarkras zien
• Er valt niets aan te ontdekken, en bij een horloge vind ik dat een gemis

Mijn oordeel: technisch de verstandigste koop in dit segment, mits je uitzoekt welk uurwerk erin zit. Maar verwacht geen horloge dat je wegblaast.

Ik werk altijd hetzelfde. Ik loop een winkel binnen, vertel dat ik een horlogeplatform heb, en vraag of ik het horloge een dag mag dragen. Meestal is dat geen probleem. Na vierentwintig uur maak ik de balans op en breng ik hem terug.

Dat betekent dat ik dingen kan beoordelen die je in een winkel nooit merkt: hoe hij aanvoelt na een halve dag, of de band gaat trekken, of je hem hoort in een stille kamer, hoe de sluiting bevalt als je hem vijf keer om en af hebt gedaan.

Het betekent ook dat er dingen zijn die ik níet kan beoordelen. Hoe de kast er na twee jaar uitziet bijvoorbeeld. En bij quartz kan ik de gangafwijking niet meten, want vijftien seconden per maand is een halve seconde per dag en dat valt in vierentwintig uur niet vast te stellen. Bij een automaat lukt dat wel, dus daar noem ik wel cijfers.

Ik krijg geen horloges van merken en ik doe geen betaalde plaatsingen.

Tissot zit in een prettige positie. Ze horen bij de Swatch Group, net als Omega en Longines, maar bedienen bewust de onderkant van het Zwitserse segment. Je krijgt dus dezelfde uurwerkfabriek als bij merken die het dubbele vragen.

De Everytime is hun antwoord op één vraag: wat is het meest minimalistische Zwitserse horloge dat je kunt maken zonder ergens op in te leveren waar het telt?

Je koopt dit horloge niet omdat je verliefd wordt op het ontwerp. Je koopt hem omdat je iets wilt dat altijd klopt, overal bij past, en waar je nooit meer over hoeft na te denken. Prima reden. Alleen een andere reden dan waarom de meeste mensen een horloge kopen.

Meer over waar Tissot staat tussen de andere Zwitsers lees je in mijn overzicht van de 20 beste Zwitserse horlogemerken.

Dit zijn de gegevens van de 40 millimeter uitvoering op stalen band, referentie T143.410.11.011.00.

• Uurwerk: Zwitsers quartz, ETA F06.412 Precidrive of ETA F06.115, afhankelijk van de referentie
• Diameter: 40 mm
• Kastdikte: circa 7 mm
• Bandbreedte: 20 mm, snelwisselsysteem
• Materiaal kast: 316L roestvrij staal, gepolijst
• Glas: saffier
• Waterdichtheid: 5 ATM
• Band: staal, mesh of leer, afhankelijk van de uitvoering
• Functies: uren, minuten, secondewijzer, datum
• Extra: waarschuwing bij lege batterij
• Prijsklasse: instap Zwitsers

Die eerste regel is het probleem. Daar gaan we het over hebben.

Hier zit de reden dat ik deze review ben gaan herschrijven.

De Everytime-collectie draait op quartzkalibers van ETA, de uurwerkfabriek van de Swatch Group. Alleen zijn dat er niet één maar twee, en ze zitten mijlenver uit elkaar.

De F06.115 komt uit ETA’s Trendline-serie. Dat is hun instapniveau: prima gemaakt, bewezen techniek, en een nauwkeurigheid van ongeveer vijftien seconden per maand. Normaal quartz dus.

De F06.412 Precidrive is een ander verhaal. Die is thermogecompenseerd, wat betekent dat het uurwerk zichzelf corrigeert voor temperatuurschommelingen. De opgegeven afwijking is tien seconden per jaar.

Reken dat even door. Vijftien seconden per maand is honderdtachtig seconden per jaar, dus drie minuten. Tien seconden per jaar is tien seconden. Dat is een factor achttien in het voordeel van Precidrive, en in de praktijk nog groter omdat die vijftien seconden een gemiddelde is.

Om dat in perspectief te zetten: tien seconden per jaar is het niveau waarop je normaal gesproken bij Grand Seiko moet zijn, of bij Citizens duurdere Chronomaster-lijn. Dat Tissot dat in een horloge van dit prijsniveau stopt, is opmerkelijk.

En nu het vervelende. Op de productpagina van Tissot staat bij de meeste Everytime-modellen gewoon “Swiss quartz”. Welk kaliber erin zit, moet je bij dealers of op het garantiebewijs opzoeken. Je kunt dus twee horloges naast elkaar hebben liggen die er identiek uitzien, waarvan de één achttien keer nauwkeuriger is dan de ander.

Wat je moet doen voor je koopt: vraag de verkoper om het kalibernummer, of zoek de referentie op bij een dealer die het wel vermeldt. Staat er F06.412 of het woord Precidrive, dan heb je de goede. Staat er F06.115, dan heb je een gewoon quartzhorloge met een Zwitsers label.

Wil je eerst weten hoe quartz eigenlijk werkt, kijk dan bij quartz horloges: alles wat je moet weten.

Het design is een oefening in weglaten. Slanke wijzers, strakke indexen, geen tekstuur, geen accentkleur. Klaar.

Bij zo’n ontwerp moeten de paar details die overblijven kloppen, want er is niets anders om naar te kijken. Dat doen ze. De indexen zijn scherp afgewerkt, de wijzers netjes gepolijst, de datumopening keurig uitgelijnd.

Waar het misgaat is onderscheidend vermogen. Leg deze wijzerplaat naast tien andere minimalistische horloges en haal er zonder logo de Tissot uit. Dat lukt je niet. In de oude versie van deze review noemde ik dat “intentioneel neutraal” en deed ik alsof dat een kwaliteit was. Dat vind ik nu te makkelijk. Het is gewoon een tekortkoming, en Tissot heeft er waarschijnlijk bewust voor gekozen omdat neutraal beter verkoopt.

De kast is volledig gepolijst. Dat oogt chic in de vitrine en het is de reden dat dit horloge het in een winkel goed doet. Maar gepolijst staal laat elke haarkras zien. Een geborstelde uitvoering zou er na twee jaar beter uitzien. Tissot heeft gekozen voor de afwerking die het beste verkoopt, niet voor de afwerking die het langst mooi blijft.

Het saffierglas vangt dat deels op, want dat blijft wel gaaf. Het verschil met mineraalglas leg ik uit bij saffierglas bij horloges.

Hier verdient het horloge zijn geld.

Zeven millimeter is zo dun dat je hem vergeet. Na een paar uur heb ik drie keer gekeken of ik hem nog wel om had. Geen gedoe met manchetten, geen gewicht, geen moment waarop je pols eraan wordt herinnerd. Kom je van een duiker van twaalf millimeter, dan is dat even wennen in de goede zin.

Veertig millimeter zit voor de meeste polsen goed. Twijfel je over de maat, kijk dan bij horlogematen.

Over de tik moet ik iets rechtzetten wat ik eerder verkeerd had. Ik schreef dat dit horloge fluisterstil is. Dat klopt niet. Elk quartzhorloge met een secondewijzer tikt, ook deze. Hij is duidelijk zachter dan een Timex, en dat komt vooral door hoe de kast is opgebouwd, maar in een stille slaapkamer hoor je hem gewoon. Wil je echt niets horen, dan heb je een horloge zonder secondewijzer nodig.

De band zit met snelwisselstiften vast, dus je verwisselt hem zonder gereedschap. Dat is een groter pluspunt dan het lijkt bij een horloge dat zo neutraal is: met een mesh-band wordt het een ander horloge dan met bruin leer. Van de drie vind ik de mesh het best passen.

Zoals ik hierboven schreef: bij quartz kan ik in vierentwintig uur niets zinnigs meten. Dus hier geen eigen cijfer.

Wat je mag verwachten hangt volledig af van welk kaliber erin zit. Met Precidrive corrigeer je hem hooguit één keer per jaar en waarschijnlijk nooit. Met de F06.115 zet je hem twee of drie keer per jaar een halve minuut bij, en de meeste mensen doen dat niet eens.

Wat ik wél zag in die dag: de secondewijzer valt niet exact op elk minutenstreepje. Dat is in dit segment normaal en komt door de tolerantie waarmee de wijzer op de as wordt gedrukt. Bij Tissot is het minder uitgesproken dan bij budgetmerken, maar het is er.

Hoe je hem gelijkzet staat bij tijd en datum instellen.

Eens in de paar jaar een batterij en dat is alles. Welke knoopcel je nodig hebt, hangt af van het kaliber, dus laat dat even checken bij de eerste wissel.

Zelf doen kan. Ik schreef er twee stukken over: zelf de batterij van je horloge vervangen en je horloge openmaken. Denk er wel aan dat de vijf bar waterdichtheid alleen blijft staan als de afsluitring goed teruggaat. Wat vijf bar precies inhoudt staat bij waterdichtheid bij horloges.

Gaat het uurwerk zelf stuk, dan wordt het vervangen en niet gerepareerd. Dat geldt voor elk quartzuurwerk in deze klasse.

Twee dingen, en het eerste is het zwaarste.

Tissot verzwijgt welk uurwerk je koopt. Ik vind dat serieus kwalijk. Het verschil tussen Precidrive en de Trendline-versie is het grootste technische verschil dat er binnen deze collectie bestaat, en het is precies het soort informatie waarop je je keuze zou baseren. In plaats daarvan staat er “Swiss quartz” en mag je het zelf uitzoeken. Dat is geen vergissing, dat is een keuze.

En ik heb er in die hele dag geen enkele keer bewust naar gekeken. Dat klinkt als lof voor een horloge dat bedoeld is om te verdwijnen, maar zo bedoel ik het niet. Een horloge is voor de meeste mannen het enige sieraad dat ze dragen, en het enige stukje techniek waar je de hele dag naar kijkt. Als er niets is om op te merken, mis je een deel van waarom je überhaupt een horloge omdoet in plaats van je telefoon te pakken.

Daar komt bij: je betaalt hier voor de naam. Het uurwerk komt uit dezelfde fabriek als dat van goedkopere Swatch Group-modellen, saffierglas krijg je bij de concurrentie ook, en de kast is netjes maar niet bijzonder. Dat is niet oneerlijk, maar weet wel waar je geld heen gaat.

De Everytime wint op techniek en verliest op karakter. De Diligenter geeft je vergelijkbare specificaties in een ontwerp dat iets meer te zeggen heeft. De Waterbury is slechter gemaakt maar leuker om te dragen. Wil je binnen Tissot blijven en toch mechaniek, dan is de Le Locle de stap omhoog, met het Powermatic 80-uurwerk eronder.

Koop hem als je één horloge wilt dat bij alles past en waar je nooit naar hoeft om te kijken. Als je vaak een overhemd of colbert draagt. Of als je een Zwitserse naam wilt zonder het gedoe van mechaniek. En dan vooral: koop de Precidrive-uitvoering.

Koop hem niet als dit je enige horloge wordt en je van horloges houdt, want dan mis je elke dag iets. Ook niet als je een geborstelde kast belangrijk vindt, als je serieus wilt zwemmen, of als je iets zoekt waar mensen iets over zeggen.

De Everytime Gents doet precies wat Tissot belooft en geen millimeter meer.

Technisch valt er weinig op af te dingen. Saffierglas, een Zwitsers uurwerk dat in de goede uitvoering nauwkeuriger is dan alles in deze prijsklasse, een kast die onder elke manchet doorglijdt, en een merknaam die overal wordt herkend.

Maar ik heb hem na vierentwintig uur teruggebracht zonder één moment waarop ik dacht: kijk, dát is mooi gedaan. Bij een horloge weegt dat voor mij zwaarder dan een specificatielijst.

En dan blijft die ene ergernis staan. Als Tissot zo’n goed uurwerk in huis heeft, zet het er dan op. Nu verkopen ze twee verschillende horloges onder dezelfde naam en mag de koper raden welke hij meeneemt.

Zoek je gereedschap dat altijd klopt, koop deze. Maar vraag naar het kalibernummer voor je afrekent. Zoek je een horloge waar je plezier aan beleeft, kijk dan eerst naar de alternatieven hierboven.