Inhoudsopgave
De Le Locle wordt verkocht op één woord: guilloché. Dat woord staat in elke productbeschrijving, in elke review, en het is de reden dat mensen dit horloge mooier vinden dan de prijs rechtvaardigt.
Ik heb hem een dag gedragen en het woord klopt niet helemaal. Wat er niet aan afdoet dat die wijzerplaat prachtig is, maar het maakt wel uit voor wat je denkt te kopen.
En er is nog iets. Het uurwerk in dit horloge is niet hetzelfde uurwerk als in de Hamilton of de Mido die er hetzelfde uitzien op papier. Daar gaat het tweede deel van deze review over.
In het kort
Wat er goed is
- Tachtig uur gangreserve: vrijdag afdoen en maandag nog steeds op tijd
- De wijzerplaat: diepte en detail die je in deze prijsklasse nauwelijks tegenkomt
- Negenendertig millimeter: een maat waar bijna elke pols mee wegkomt
- Saffierglas en een kast van rond de tien millimeter
- Echt mechanisch, met een doorzichtige bodem om het te bewijzen
Wat er niet goed is
- Drie bar waterdichtheid is voor een horloge van dit niveau gewoon te weinig
- Het uurwerk heeft een kunststof echappement waar zustermerken metaal krijgen
- Guilloché is hier een marketingterm en geen ambachtelijke techniek
- De secondewijzer loopt zichtbaar minder vloeiend dan bij een klassiek Zwitsers uurwerk
Mijn oordeel
Het mooiste horloge dat Tissot maakt, met een uurwerk dat op twee punten goedkoper is uitgevoerd dan het zusje van hetzelfde concern. Koop hem voor het ontwerp, niet voor de techniek.
Tissot Le Locle (T0064071603300)
Zo heb ik getest
Hoe ik test
Ik werk altijd hetzelfde. Ik loop een winkel binnen, vertel dat ik een horlogeplatform heb, en vraag of ik het horloge een dag mag dragen. Meestal is dat geen probleem. Na vierentwintig uur maak ik de balans op en breng ik hem terug.
Dat betekent dat ik dingen kan beoordelen die je in een winkel nooit merkt: hoe hij aanvoelt na een halve dag, of de band gaat trekken, hoe de sluiting bevalt als je hem vijf keer om en af hebt gedaan.
Het betekent ook dat er dingen zijn die ik niet kan beoordelen. Hoe de kast er na twee jaar uitziet bijvoorbeeld, of hoe de gangreserve zich houdt na jaren dragen. De gangafwijking meet ik bij een automaat wel, want tien of twintig seconden per dag zie je binnen een dag.
Ik krijg geen horloges van merken en ik doe geen betaalde plaatsingen.
Waarom de Tissot Le Locle?
Le Locle is het dorp in het Zwitserse Jura waar Tissot in 1853 begon. Dat Tissot zijn klassiekste horloge naar de eigen geboorteplaats vernoemt, is geen toeval. Dit is het model waarmee het merk wil laten zien dat het meer kan dan betaalbare sporthorloges.
En dat lukt. Leg dit horloge naast iets van vier keer de prijs en de meeste mensen zien het verschil niet. Romeinse cijfers, bladvormige wijzers, een gepolijste kast en een wijzerplaat met patroon: dat is de complete vormtaal van een klassieke dresswatch, uitgevoerd op een niveau dat je in deze klasse zelden krijgt.
Je koopt dit horloge omdat je iets wilt dat er duur uitziet zonder duur te zijn. Dat is een prima reden, en het is precies waar Tissot op mikt.
Meer over waar Tissot staat tussen de andere Zwitsers lees je in mijn overzicht van de 20 beste Zwitserse horlogemerken.
Technische specificaties
Dit zijn de gegevens van de Powermatic 80-uitvoering met zilveren wijzerplaat op zwart leer, referentie T006.407.16.033.00.
Over dat guilloché
Hier moet ik iets rechtzetten wat ik in de eerste versie van deze review zelf ook verkeerd had.
Echt guilloché is een ambachtelijke techniek. Een vakman zet een wijzerplaat op een roosdraaibank, een machine uit de achttiende eeuw die met de hand wordt bediend, en snijdt het patroon er millimeter voor millimeter in. Dat kost uren per wijzerplaat en je vindt het bij merken waar je vijf cijfers voor neerlegt.
Wat je bij de Le Locle krijgt is een gestempeld patroon. Het metaal wordt in vorm geperst in plaats van uitgesneden. Tissot noemt dat guilloché, de hele branche noemt dat guilloché, maar het is een andere techniek met een ander resultaat.
| Echt guilloché | Gestempeld patroon (Le Locle) | |
|---|---|---|
| Hoe het gemaakt wordt | Met de hand gesneden op een roosdraaibank | In het metaal geperst |
| Tijd per wijzerplaat | Uren | Seconden |
| Hoe het licht breekt | Scherpe randen, specifiek lichtspel | Zachter en vlakker |
| Waar je het vindt | Horloges van vijf cijfers | Deze prijsklasse |
Zie je dat? Van een meter afstand niet. Van dichtbij wel. Leg de twee naast elkaar en je ziet het meteen. Heb je nooit echt guilloché gezien, dan valt er niets op.
Wat dat betekent
Betekent dat dat het niets voorstelt? Nee. Die wijzerplaat geeft dit horloge diepte die een vlakke wijzerplaat nooit haalt, en voor dit geld is het uitzonderlijk goed gedaan. Maar het is decoratie, geen ambacht, en ik vind dat je dat moet weten voor je het als koopargument gebruikt.
Het uurwerk
Het Powermatic 80 is een goed uurwerk. Tachtig uur gangreserve in deze prijsklasse was tien jaar geleden ondenkbaar, en het is de belangrijkste reden om dit horloge boven de meeste mechanische concurrenten te kiezen.
Maar er zit iets onder de motorkap dat Tissot nergens vermeldt.
Powermatic 80 is een naam, geen kaliber. Daaronder zitten meerdere uitvoeringen van de ETA C07-familie, en ze verschillen op een punt dat ertoe doet: waar het echappement van gemaakt is. Dat is het onderdeel dat de energie doseert, met de ankerhaak en het gangwiel.
| Uitvoering | Echappement | Steentjes | Waar je hem vindt |
|---|---|---|---|
| C07.111 | Kunststof | 23 | De meeste Tissots, waaronder deze |
| C07.6xx | Metaal | 25 | Hamilton, Mido, Certina, Rado |
Lees die tabel nog even. De Hamilton Jazzmaster en de Mido Ocean Star, van hetzelfde concern en in dezelfde prijsklasse, krijgen een metalen echappement met twee steentjes extra. Tissot krijgt kunststof.
Is dat erg? Niet meteen. Kunststof heeft minder wrijving dan metaal en draagt bij aan die tachtig uur, en de praktijkervaringen zijn goed. Maar het is de goedkopere oplossing, en dat de zustermerken er niet voor kozen zegt genoeg. Hoe die delen zich over vijftien jaar houden weet nog niemand, want ze zitten pas een jaar of tien in productie.
Let op: wat je er verder voor inlevert is de tikfrequentie. De Powermatic 80 doet 21.600 slagen per uur waar een klassiek Zwitsers uurwerk er 28.800 doet. Dat is zes stapjes van de secondewijzer per seconde in plaats van acht, en dat zie je. Niet schokkerig zoals quartz, maar een liefhebber ziet het verschil binnen een minuut.
Het hele verhaal staat op mijn pagina over het Powermatic 80-uurwerk.
Ontwerp en afwerking
Het ontwerp is waar dit horloge zijn geld verdient, en het is consequent doorgevoerd.
De Romeinse cijfers zijn dun en netjes uitgelijnd, wat lastiger is dan het klinkt: een Romeinse twaalf naast een Romeinse één is een rijtje streepjes dat snel rommelig wordt. Hier niet. De bladvormige wijzers passen bij de periode waar het ontwerp naar verwijst, en de secondewijzer is fijn genoeg om niet te storen.
De kast is volledig gepolijst. Dat past bij een dresswatch, maar het betekent wel dat elke haarkras zichtbaar wordt. Bij een horloge dat je alleen naar nette gelegenheden draagt is dat minder erg dan bij een dagelijkse drager, dus hier vind ik het een verdedigbare keuze.
De doorzichtige achterkant is een pluspunt dat veel mensen vergeten. Je ziet de rotor draaien, en bij een horloge dat je koopt omdat het mechanisch is, is dat een dagelijkse herinnering aan waarom je meer betaalde.
Draagervaring
Negenendertig millimeter is voor een dresswatch bijna ideaal. Groot genoeg om niet ouderwets klein te ogen, klein genoeg om elegant te blijven. Op mijn pols zat hij goed, en ik zie weinig polsmaten waarop dit horloge niet werkt. Twijfel je toch, kijk dan bij horlogematen.
Met rond de tien millimeter dikte schuift hij zonder haken onder een manchet door. Dat klinkt als een detail tot je een keer een avond in een pak hebt gezeten met een horloge dat dat niet doet. Meer daarover in mijn stijlgids voor een horloge bij een pak.
Tip: de leren band is functioneel en niet meer dan dat. Comfortabel genoeg en de sluiting voelt solide, maar het leer is niet bijzonder en het is het eerste wat ik zou vervangen. Let op: de band is 19 mm breed. Er is ook een uitvoering op stalen schakelband, maar die vind ik de klassieke elegantie van het ontwerp wegnemen.
De kroon is klein, zoals het hoort bij dit type horloge. Dat maakt hem wel wat fiddly om op te winden als je grote vingers hebt.
Nauwkeurigheid
In vierentwintig uur liep hij ongeveer vijf seconden voor. Dat is een momentopname en geen meting over een week, dus neem het als indicatie: dit exemplaar zat ruim binnen wat je van een Powermatic 80 mag verwachten.
Wat je in de praktijk mag rekenen is ergens tussen de vijf en vijftien seconden per dag.
Let op: loopt hij structureel scheef, dan heb je een probleem dat je bij dit uurwerk niet zelf oplost. De Powermatic 80 wordt in de fabriek met een laser afgesteld en heeft geen klassieke regelaararm, dus je eigen horlogemaker kan er weinig aan doen. Dan gaat het horloge terug naar de servicedienst van het merk.
Wat mij stoort
Drie bar waterdichtheid. Dit is mijn grootste bezwaar en het wordt zelden hard genoeg gezegd. Drie bar betekent: regen is prima, handen wassen is prima, en verder niets. Geen douche, geen zwembad, geen afwas zonder erbij na te denken. Voor een horloge in deze prijsklasse vind ik dat te weinig. Een dresswatch hoeft geen duiker te zijn, maar vijf bar is de ondergrens waaronder je horloge een voorwerp wordt waar je rekening mee moet houden in plaats van iets dat je gewoon draagt. Wat die getallen betekenen staat bij waterdichtheid bij horloges.
Het kunststof echappement. Niet omdat het slecht is, maar omdat Tissot er niets over zegt terwijl de zustermerken metaal leveren voor vergelijkbaar geld. Als je in deze prijsklasse koopt, mag je weten wat er in zit.
Het woord guilloché. Tissot gebruikt een term uit de haute horlogerie voor een gestempeld patroon. Dat is niet uniek voor Tissot en de hele branche doet het, maar het blijft een manier om iets duurder te laten klinken dan het is.
Tissot Le Locle alternatieven
| Model | Uurwerk | Waterdicht | Waarom je die zou kiezen |
|---|---|---|---|
| Tissot Le Locle | Powermatic 80 | 3 ATM | Mooiste wijzerplaat van het stel |
| Hamilton Jazzmaster | H-10, metalen echappement | 5 ATM | Beter uurwerk, moderner ontwerp |
| Orient Bambino | Orient automaat | 3 ATM | Fractie van de prijs, mist saffier en gangreserve |
| Tissot PRX | Powermatic 80 | 10 ATM | Zelfde merk en uurwerk, veel beter waterdicht |
| Tissot Everytime | Zwitsers quartz | 5 ATM | Dunner en goedkoper, maar geen mechaniek |
De vergelijking die ertoe doet is met de Jazzmaster. Die zit in dezelfde prijsregionen, komt uit hetzelfde concern, heeft hetzelfde basisuurwerk maar dan met een metalen echappement, én is beter waterdicht. Vind je beide horloges even mooi, dan is de Hamilton objectief de betere koop.
De Le Locle wint op één ding, en dat is de wijzerplaat. Voor sommige mensen is dat genoeg, en ik snap dat.
Voor wie wel en voor wie niet
Koop hem als
- Je een klassieke dresswatch zoekt die er veel duurder uitziet dan hij is
- Je vaak een pak draagt
- Je je eerste mechanische horloge wilt en het mooi wilt hebben in plaats van sportief
Koop hem niet als
- Dit je enige horloge wordt, want met drie bar moet je er te veel rekening mee houden
- Je op techniek koopt, want dan krijg je bij de Hamilton meer voor hetzelfde geld
- Je een vloeiende secondewijzer belangrijk vindt
Tissot Le Locle (T0064071603300)
Conclusie
De Le Locle is het mooiste horloge dat Tissot maakt. Op een echt ruime afstand ook.
Die wijzerplaat, die cijfers, die verhoudingen: dit is een ontwerp dat klopt, en het is met zorg uitgevoerd. Ik snap volledig waarom dit het horloge is waarmee mensen hun eerste stap in mechaniek zetten.
Maar het is geen technisch hoogstandje, terwijl het wel zo verkocht wordt. Guilloché is hier een gestempeld patroon. Het echappement is van kunststof waar het zustermerk metaal krijgt. En met drie bar is het een horloge waar je omheen moet leven.
Mijn oordeel
Koop hem omdat hij mooi is. Dat is een volstrekt legitieme reden en het is de reden waarom ik hem zelf ook serieus zou kopen. Maar koop hem niet in de veronderstelling dat je de beste techniek in deze prijsklasse in huis haalt, want die zit bij de buren.
