Casio A168WG-9EF review

Ik heb een bloedhekel aan digitale horloges. Dat zeg ik er meteen bij, want anders klopt de rest van deze review niet.

En toch kom ik deze Casio overal tegen. Kijk één aflevering van een willekeurig realityprogramma en de kans is groot dat iemand hem om heeft. Goudkleurig, rechthoekig, en zo herkenbaar dat je hem vanaf de bank ziet. Of dat (slimme) betaalde plaatsing is of gewoon smaak, weet ik niet. Maar het werkt: ik betrapte mezelf erop dat ik hem bijna zelf wilde hebben.

Dus heb ik hem een dag gedragen. Met de opdracht aan mezelf om eerlijk te blijven, ook als dat betekent dat ik iets moet toegeven.

De A168 kwam in 1995 op de markt als opvolger van de A158, die al sinds 1989 bestond. Het verschil zat in één onderdeel: de verlichting.

Waar de A158 een klein lampje aan de zijkant van de display heeft, kreeg de A168 een elektroluminescerend paneel. Dat is een dun velletje achter de display dat in zijn geheel oplicht. Casio was er trots genoeg op om het woord Illuminator op de wijzerplaat te zetten, en daar staat het dertig jaar later nog steeds.

Sindsdien is het ontwerp vrijwel niet veranderd. In 2011 kreeg het in Japan een prijs voor ontwerpen die lang meegaan, en dat is geen toeval. Dit is een horloge dat bewust niet probeert mee te gaan met de tijd, en daardoor nooit uit de tijd raakt.

De goudkleurige WG-versie is de uitvoering die je overal ziet. Daar gaat deze review over.

Dit zijn de gegevens van de A168WG-9EF volgens Casio zelf.

Twee regels uit dat lijstje zijn belangrijker dan je zou denken. De kast is van kunststof, en het glas ook.

Dit is het belangrijkste dat je over dit horloge moet weten. Je gaat het nergens op de doos zien staan.

Veel webshops vermelden een stalen kast en mineraalglas. Casio zelf zegt iets anders: de kast is van kunststof met een goudkleurige coating, en het glas is ook kunststof. Alleen de band en de achterkant zijn van staal.

Dat verklaart die negenenveertig gram. Een stalen kast van deze afmetingen zou merkbaar zwaarder zijn. Het verklaart ook waarom hij zo goedkoop kan zijn.

Erg? Voor wat dit horloge is, niet echt. Kunststof is licht, het gaat niet roesten, en het is behoorlijk taai. Maar het betekent wel twee dingen waar je rekening mee moet houden.

De goudlaag gaat slijten. Bij een gecoate kunststof kast is de vraag niet of de randen dof worden, maar wanneer. Dat kan ik in een dag niet zien, maar het is natuurkunde: de hoeken van een horloge stoten overal tegenaan, en een laagje van een paar micron houdt dat niet eindeloos vol. Daaronder komt kunststof tevoorschijn, geen staal.

Het glas krast snel. Acryl is veel zachter dan mineraal- of saffierglas. Het voordeel is dat je kleine krasjes eruit kunt poetsen met een beetje polijstpasta. Het nadeel is dat je dat regelmatig zult moeten doen. Het verschil tussen de glassoorten leg ik uit bij alles over horlogeglas.

Hier moet ik iets toegeven.

Druk op de knop rechtsvoor en de hele display licht op in een zacht blauwgroen. Niet één hoek, niet een streepje licht dat over het scherm valt, maar de hele display gelijkmatig. In een donkere slaapkamer lees je de tijd zonder je ogen toe te knijpen.

Bij de A158, het oudere broertje, is dat anders. Daar zit een lampje aan de zijkant dat één hoek fel verlicht en de andere hoek in het donker laat. Wie beide naast elkaar heeft gezien, snapt waarom Casio er Illuminator op zette.

Het doet me denken aan de Indiglo van Timex, die ik in mijn review van de Timex Waterbury bespreek. Zelfde principe, zelfde soort paneel. Alleen licht hier een digitale display op en daar een wijzerplaat. Allebei hebben ze hetzelfde nadeel: je moet drukken. Een horloge met lichtgevende wijzers kun je ’s nachts aflezen zonder iets te doen.

Laten we eerlijk zijn over waarom mensen dit horloge kopen. Niet om de stopwatch.

Het is de vorm. Een rechthoekige kast met afgeschuinde hoeken, een display die bijna de hele voorkant beslaat, en daaromheen precies genoeg tekst om het horloge een gezicht te geven. Het rode Illuminator, het blauwe Water Resist. Het is druk, maar op een manier die past bij de jaren negentig waar het vandaan komt.

En dan het goud. Dat maakt van een praktisch rekenmachinehorloge ineens een sieraad. Het is ironisch, en dat is precies het punt. Je draagt een horloge van een paar tientjes alsof het een statement is, en iedereen snapt dat je dat weet.

Daar zit ook mijn grootste moeite mee, en dat is persoonlijk. Ik wil dat een horloge iets is, en niet dat het iets citeert. Dit horloge leeft van zijn eigen imago. Haal dat weg en je houdt een display over in een kunststof kastje.

De afwerking is precies wat je mag verwachten. De goudlaag is egaal, de knoppen klikken duidelijk, en er zit geen speling in de kast. Voor dit geld is dat netjes.

Negenenveertig gram. Ik ben gewoon een paar keer vergeten dat ik ‘m om had. Dat gebeurt me normaliter zelden.

Met negen komma zes millimeter is hij ook dunner dan veel analoge horloges in deze prijsklasse. Hij schuift onder een overhemdsmouw zonder te haken, en dat is bij een horloge dat je vooral casual draagt een verrassend fijne eigenschap.

De maat zit tussen de zesendertig en negenendertig millimeter, afhankelijk van hoe je meet. Dat past op vrijwel elke pols, bij mannen en vrouwen. Twijfel je over maten, kijk dan bij horlogematen.

De band is het zwakste onderdeel. Het is een gevouwen stalen band met kleine schakels, en tussen die schakels zit net genoeg ruimte om armhaar in te klemmen. Na een uur weet je precies waar dat gebeurt. Dit is een bekende klacht bij deze Casio’s en ik kan hem bevestigen.

Het goede nieuws: de sluiting schuif je zonder gereedschap langs de band, dus je stelt hem in een paar seconden op de juiste lengte. En de bandbreedte is achttien millimeter, dus een leren band of een NATO past er gewoon op. Daar wordt het horloge direct beter van, en verzamelaars doen het al jaren.

Vier knoppen, en daarmee moet je alles regelen. Tijd, alarm, stopwatch, verlichting.

De stopwatch meet tot op een honderdste seconde en houdt tussentijden bij. Voor een horloge van deze prijs is dat meer dan je nodig hebt.

Het alarm is een dagelijks piepje en een uursignaal als je dat aanzet. Dat uursignaal zou ik direct uitzetten, tenzij je collega’s wilt irriteren.

Het instellen is waar het misgaat. Met drie knoppen door tijd, datum en dag scrollen vraagt geduld en bij de eerste keer de handleiding. Het is niet moeilijk, wel onhandig. Hoe het bij analoge horloges werkt staat bij tijd en datum instellen.

De kalender loopt automatisch, maar telt februari altijd als achtentwintig dagen. Eens in de vier jaar zet je hem op 1 maart dus zelf een dag terug. Klein, maar het hoort erbij.

Casio geeft plus of min dertig seconden per maand op. In een dag kan ik dat niet controleren, want dat is één seconde per dag.

Dertig seconden per maand is wat ruimer dan bij een goed analoog quartzhorloge, maar het is nog altijd veel nauwkeuriger dan elke automaat. Twee keer per jaar een minuut bijstellen en je bent er.

Hoe quartz eigenlijk werkt leg ik uit bij quartz horloges: alles wat je moet weten.

Eens in de zeven jaar een batterij. Een CR2016, een gangbaar knoopje dat overal te krijgen is.

De achterkant zit met vier schroefjes vast, dus zelf vervangen is goed te doen. Ik schreef er twee stukken over: zelf de batterij van je horloge vervangen en je horloge openmaken.

Over water: spatwaterdicht betekent handen wassen en een regenbui. Douchen zou ik al niet doen, zwemmen zeker niet. Wat dat precies inhoudt staat bij waterdichtheid bij horloges.

Dat het een kunststof horloge is dat zich voordoet als metaal. De goudkleur suggereert iets wat er niet is. Niemand wordt daar echt mee bedrogen, maar veel webshops vermelden een stalen kast en dat klopt niet.

De band. Hij trekt aan je armhaar, en dat merk je de hele dag.

En dat ik hem leuk vond. Dat is het lastigste om op te schrijven. Ik heb geen enkel horloge in mijn reviews zo weinig serieus genomen als dit, en ik heb er toch het vaakst naar gekeken. Niet omdat ik moest weten hoe laat het was, maar omdat hij er gewoon goed uitzag. Dat zegt meer over dit horloge dan welke specificatie ook.

De A158WEA en de gouden AQ-230 staan allebei in mijn lijst met beste horloges onder de 100 euro. Wil je de vintage Casio-look maar haat je digitaal net zo hard als ik, dan is die AQ-230 het compromis: hetzelfde goud, hetzelfde gevoel, maar met wijzers.

En wil je weten hoe Casio het doet als ze wél een analoog horloge maken: in de Casio Duro zit niet eens een Casio-uurwerk, maar een Miyota 2115. Bij deze A168 is het wel hun eigen module.

Koop hem als je een tweede of derde horloge zoekt dat je overal bij draagt zonder erover na te denken. Als je van retro houdt en er een beetje ironie bij kunt hebben. Of als je een horloge wilt dat je kunt laten vallen, kwijtraken of op het strand vergeten zonder dat het pijn doet.

Koop hem niet als je een horloge zoekt waar je naar wilt kijken om wat het is in plaats van om wat het uitstraalt. Ook niet als je wilt zwemmen, of als krasjes op het glas je wakker houden.

Ik heb een bloedhekel aan digitale horloges. da’s na een dag met deze Casio echt niet anders.

Maar ik snap ‘m nu wel beter! Ik moet er gewoon iets anders naar kijken.

Dit is geen horloge dat je beoordeelt op het uurwerk of de materialen, want dan verliest hij op elk punt. De kast is kunststof, het glas is kunststof, en de band trekt aan je armhaar. Wat hij wel heeft is een ontwerp dat in dertig jaar niet is verouderd, een backlight die beter is dan die van zijn broertje, een batterij die zeven jaar meegaat en een gewicht waarvan je vergeet dat je hem om hebt.

Hij heeft iets wat je niet kunt kopen: iedereen herkent hem. Die realityprogramma’s hebben gelijk, alleen om een andere reden dan ze zelf denken. Het is niet het horloge dat goed is, het is wat het zegt. Dat je weet dat een horloge geen fortuin hoeft te kosten om er goed uit te zien.

Zou ik hem zelf kopen? Nee. Maar als zelfbenoemd horlogesnob had ik je eerst misschien wel uitgelachen als jij hem droeg. Nu zou ik dat zeker niet meer doen.