Maurice Lacroix 1975 Automatic review

Pim Broekstra
Maurice Lacroix 1975 Automatic om pols

Na jarenlang scoren met de hoekige (maar erg vette) Aikon deed Maurice Lacroix iets onverwachts: ze maakten een horloge dat gewoon een horloge is.

Geen klauwen op de bezel, geen geïntegreerde band die nergens anders op past. Een ronde kast, mooi gebogen lugs, en een wijzerplaat die klopt.

Ik had een stoffige heruitgave verwacht. Wat ik kreeg was het meest volwassen horloge dat dit merk maakt, met precies één probleem dat maar niet weggaat.

In het kort

Wat er goed is

  • Tien millimeter dik met honderd meter waterdichtheid: die combinatie bestaat bijna niet
  • De afwerking is van hetzelfde niveau als de Aikon, in een rustiger jasje
  • Dubbele antireflectiecoating, ook op het glas in de bodem
  • Easy Strap Exchange: van staal naar leer in seconden
  • Gefacetteerde dauphine-wijzers en opgelegde indexen die echt schitteren

Wat er niet goed is

  • Achtendertig uur gangreserve, en dat blijft in dit segment onverdedigbaar
  • Er is geen enkel detail dat een vreemde doet omkijken
  • De collectie is nog jong, dus over restwaarde valt niets te zeggen

Mijn oordeel: het best uitgebalanceerde horloge dat Maurice Lacroix maakt, en het horloge dat ik van dit merk zelf zou kopen.

Zo heb ik getest

Ik werk altijd hetzelfde. Ik loop een winkel binnen, vertel dat ik een horlogeplatform heb, en vraag of ik het horloge een dag mag dragen. Meestal is dat geen probleem. Na vierentwintig uur maak ik de balans op en breng ik hem terug.

Bij dit horloge heb ik de blauwe en de zilveren naast elkaar gehad in de winkel, en de blauwe op staal een dag gedragen.

Wat ik niet kan beoordelen: hoe de kast er na twee jaar uitziet, en hoe deze collectie zich in waarde houdt. Dat laatste is bij een lijn die net bestaat sowieso koffiedik kijken. De gangafwijking meet ik bij een automaat wel, want tien of twintig seconden per dag zie je binnen een dag.

Ik krijg geen horloges van merken en ik doe geen betaalde plaatsingen.

Waarom de 1975?

Maurice Lacroix is groot geworden met twee uitersten. De Masterpiece is klassiek en complex, de Aikon is sportief en opvallend. Daartussen zat niets.

De 1975 vult dat gat. Het is hun antwoord op de man die de Aikon te nadrukkelijk vindt maar wel die afwerking wil. De naam verwijst naar het jaar waarin het merk werd gelanceerd, en de collectie kwam uit voor het vijftigjarig bestaan.

Wat het horloge probeert te zijn is simpel: een horloge dat overal bij past zonder dat je erover nadenkt. Dat klinkt als een compromis, maar het is verrassend lastig om goed te doen.

Technische specificaties

Dit zijn de gegevens van de 1975 Automatic 40 millimeter op stalen band, referentie 756008-SS002-430.

  • Uurwerk: ML115, gebaseerd op de Sellita SW200
  • Frequentie: 28.800 halve slagen per uur
  • Gangreserve: 38 uur
  • Steentjes: 26
  • Diameter: 40 mm, ook in 36 mm
  • Kastdikte: 10 mm
  • Bandbreedte: 20 mm
  • Materiaal kast: roestvrij staal, geborsteld en gepolijst
  • Glas: saffier met dubbele antireflectiecoating
  • Achterkant: geschroefd, met saffierglas en antireflectiecoating
  • Kroon: met cabochon
  • Waterdichtheid: 10 ATM
  • Wijzerplaat: blauw sunray, opgelegde gerodineerde indexen, omlijst datumvenster op 3 uur
  • Wijzers: gerodineerde dauphine-wijzers, gefacetteerd
  • Band: 5-rijs staal met Easy Strap Exchange
  • Prijsklasse: Zwitsers middensegment

Tien millimeter doorsnee, honderd meter waterdicht (wow)

Dit is de combinatie waar ik het meest van onder de indruk ben, en het wordt in vrijwel geen enkele review genoemd.

Honderd meter waterdicht vraagt normaal om een dikke kast met een geschroefde bodem, een stevige pakking en dikker glas. Dat is de reden dat duikers als de Tissot Seastar op bijna dertien millimeter uitkomen.

De 1975 doet honderd meter in tien millimeter, mét een doorzichtige bodem die per definitie meer ruimte vraagt dan een dichte. Dat is knap gedaan, en het betekent dat je een horloge hebt dat je onder een manchet draagt en waar je toch zonder nadenken mee het water in kunt.

Ter vergelijking: de Tissot Le Locle is dikker en haalt maar drie bar. Dat maakt van dit horloge een echte allrounder waar de Le Locle een gelegenheidsstuk blijft. Wat honderd meter precies betekent staat bij waterdichtheid bij horloges.

Maurice Lacroix 1975 Automatic om pols

Het uurwerk

Er zit dezelfde ML115 in als in de Aikon: een Sellita SW200 met zesentwintig steentjes, achtentwintigduizend achthonderd slagen per uur en achtendertig uur gangreserve, zichtbaar door de bodem.

Maurice Lacroix gebruikt daarvan de Elaboré-uitvoering en laat hem decoreren. Dat is een betere grade dan de standaardversie die de meeste merken zonder vermelding gebruiken, en het scheelt in hoe zorgvuldig het uurwerk is afgesteld. Meer over die gradering en over Sellita staat op mijn ETA-overzichtspagina.

Waarom hier geen ETA in zit is een verhaal dat weinig mensen kennen. De Sellita SW200 is functioneel de tegenhanger van de ETA 2824-2. Tot een jaar of twintig geleden leverde ETA dat kaliber aan iedereen, ook buiten de Swatch Group. Toen dat stopte, sprong Sellita in het gat. Maurice Lacroix is onafhankelijk en heeft geen concernmoeder, dus dit is geen keuze voor het goedkopere alternatief maar de enige route die er was.

En dan de achtendertig uur. Dit is het punt waar ik niet omheen kan en waar ik ook niet omheen wil.

Doe je dit horloge vrijdagmiddag af, dan staat hij zondagochtend stil. Dat betekent elke maandag opnieuw gelijkzetten, inclusief de datum. Bij een horloge dat verder zo doordacht is voelt dat als een steek die niet gevallen is.

Wat het pijnlijker maakt: Tissot en Hamilton leveren tachtig uur voor aanzienlijk minder geld. Dat is geen kleine marge, dat is meer dan het dubbele.

Maurice Lacroix kiest hier wel bewust. De Sellita is dun, en zonder dat kaliber had die tien millimeter nooit gehaald kunnen worden in combinatie met een doorzichtige bodem en honderd meter. Het is een afweging, geen nalatigheid. Maar het is wel een afweging waar jij elke maandagochtend de rekening van krijgt.

Meer over hoe automaten werken bij automatische horloges.

Ontwerp en afwerking

Waar de Aikon draait om hoeken en scherpe polijstlijnen, draait de 1975 om curven en licht.

De kast heeft lugs die vloeiend naar beneden buigen, met een lijn die verwijst naar horloges uit de jaren zestig en zeventig. Dat klinkt vintage maar het is subtiel genoeg om niet als kostuumstuk te ogen. Gepolijste randen tegen geborstelde flanken, en de overgangen zijn net zo scherp als bij de Aikon.

De wijzerplaat is waar dit horloge zijn geld verdient. De sunray-afwerking is fijn en gelijkmatig, en het blauw verandert van bijna zwart in kunstlicht naar helder buiten. De indexen zijn opgelegd, gerodineerd en gefacetteerd, en de dauphine-wijzers hebben die scherpe knik in het midden die licht in twee richtingen breekt.

Het datumvenster is omlijst en geen uitgestanst gaatje. Dat is een detail van niks en het is precies waar goedkopere horloges de mist in gaan.

De kroon heeft een cabochon, een klein rond steentje in de kop. Dat is een klassiek dresswatch-detail dat je bij Cartier en Vacheron tegenkomt, en het is het enige moment waarop dit horloge iets van sier toelaat.

De band is een vijfrijs ontwerp, iets in de richting van een Jubilee maar vlakker. Hij is soepel en valt om je pols in plaats van erop te liggen. In combinatie met Easy Strap Exchange heb je in tien seconden een compleet ander horloge: op staal is het sportief-chic, op leer wordt het een dresswatch.

Draagervaring

Veertig millimeter is voor de meeste mannen goed gekozen, en de zesendertig millimeter versie is een reële optie en geen damesmodel. Twijfel je, kijk dan bij horlogematen.

Doordat de kast dun is en de lugs naar beneden buigen, ligt dit horloge op je pols in plaats van erop te balanceren. Na een uur ben ik vergeten dat ik hem droeg, en dat is bij een horloge van tien millimeter met honderd meter waterdichtheid geen vanzelfsprekendheid.

De sluiting klikt zonder scherpe randen en er is geen zware kop die gaat schuiven. Vergeleken met de Aikon of een HydroConquest is dit fundamenteel comfortabeler.

Nauwkeurigheid

Over vierentwintig uur liep dit exemplaar ongeveer vier seconden voor. Momentopname en geen meting over een week, maar het past bij wat je van een Elaboré-grade Sellita mag verwachten.

Sellita geeft voor die grade gemiddeld zeven seconden per dag op. In de praktijk lopen veel exemplaren beter.

Goed nieuws: dit uurwerk heeft een klassieke regelaar, dus loopt hij scheef, dan kan je eigen horlogemaker hem bijstellen. Bij de moderne Swatch Group-kalibers zoals de Powermatic 80 kan dat niet, want die worden in de fabriek met een laser vastgezet.

Over Maurice Lacroix

Het merk werd in 1975 gelanceerd, maar de geschiedenis begint eerder.

Maurice Lacroix komt voort uit Desco von Schulthess, een Zwitsers handelshuis dat na de oorlog in de horlogehandel stapte en in 1961 een assemblagefabriek overnam in Saignelégier, een dorp in de Jura. Daar zit het merk nog steeds. De naam Maurice Lacroix werd in 1975 geïntroduceerd als eigen label voor wat tot dan toe werk voor derden was.

Die achtergrond verklaart waarom de afwerking bij dit merk consequent beter is dan je op grond van de prijs zou verwachten. Ze komen uit de assemblagehoek en niet uit de marketinghoek.

Wat mij stoort

Die achtendertig uur gangreserve. Het is niet dat het horloge stilvalt, het is dat je elke week opnieuw de datum moet instellen. Bij een horloge dat je koopt omdat het je nergens mee lastigvalt, is dat de enige plek waar het dat toch doet.

Het is te rustig om op te vallen. Dat is expres en het is de reden dat ik hem goed vind, maar wees eerlijk tegen jezelf voor je koopt. Niemand gaat hier iets van zeggen. Als je daar wel op hoopt, koop dan de Aikon.

En een praktisch punt: de collectie bestaat pas sinds 2025. Hoe deze horloges zich in waarde houden weet niemand, en dealers hebben nog geen ervaring met service. Bij een merk van dit formaat is dat geen groot risico, maar het is wel iets anders dan een model dat al tien jaar loopt.

Alternatieven Maurice Lacroix 1975

Model Uurwerk Gangreserve Waarom je die zou kiezen
Maurice Lacroix 1975 ML115, Sellita Elaboré 38 uur Tien millimeter met honderd meter, en die afwerking
Maurice Lacroix Aikon ML115, Sellita Elaboré 38 uur Zelfde uurwerk, veel meer aanwezigheid, duurder
Tissot Le Locle Powermatic 80 80 uur Fors goedkoper en veel meer gangreserve, maar 3 ATM
Hamilton Jazzmaster H-10 80 uur Beter uurwerk voor minder geld, mindere afwerking
Longines HydroConquest L888 72 uur Sterkere naam en beter uurwerk, ander genre

De vergelijking die telt is met de Tissot Gentleman, die ik niet heb gereviewd en niet naast deze heb gedragen. Op papier wint die: tachtig uur gangreserve, siliciumveer, en ongeveer de helft van de prijs. Dat is een serieus verschil en ik ga niet doen alsof afwerking dat volledig goedmaakt.

Wat de 1975 ertegenover zet is tien millimeter dikte bij honderd meter, een doorzichtige bodem, en een niveau van afwerking dat Tissot in dit segment niet haalt. Of dat de meerprijs waard is hangt ervan af of je je horloge koopt om naar te kijken of om over te lezen.

Voor wie wel en voor wie niet

Koop hem als je één horloge zoekt dat echt overal bij past. Als je een dunne kast belangrijk vindt maar toch honderd meter wilt. Of als je de afwerking van Maurice Lacroix waardeert zonder de aanwezigheid van de Aikon.

Koop hem niet als je je horloge in het weekend afdoet, want dan sta je elke maandag te stellen. Ook niet als je op specificaties koopt, want dan verlies je dit van Tissot en Hamilton. En niet als je een horloge wilt waar mensen iets van zeggen.

Conclusie

De 1975 is het horloge dat ik van dit merk zelf zou kopen, en dat is iets anders dan het beste horloge in zijn prijsklasse.

Want op specificaties verliest hij. Achtendertig uur is in dit segment niet meer uit te leggen, en merken die het dubbele leveren voor de helft van het geld staan gewoon in dezelfde vitrine.

Maar dit horloge doet iets wat je niet in een specificatielijst kwijt kunt. Tien millimeter dik met honderd meter waterdichtheid is een prestatie. Die dauphine-wijzers en die omlijste datum zijn detailwerk dat je normaal pas hoger tegenkomt. En hij ligt op je pols zoals weinig horloges dat doen.

Het is de Jazzmaster van Maurice Lacroix: geen enkele specificatie die je verbaast, en toch het horloge dat je elke ochtend pakt. Reken alleen op die maandagochtend.