Maurice Lacroix 1975 Automatic review

Soms moet een merk even terug naar de basis. Na jarenlang te scoren met de hoekige, opvallende Aikon, dacht Maurice Lacroix waarschijnlijk: “Wat als we nu eens een horloge maken dat gewoon… een horloge is?”

Het resultaat is de 1975 Collection.

Toen ik de naam voor het eerst hoorde, dacht ik aan een stoffige heruitgave. Maar toen ik hem zag, snapte ik het. Dit is geen retro-kitsch. Dit is het antwoord op de vraag: “Ik vind de Aikon te patserig en de Eliros te goedkoop. Wat hebben jullie voor mij?”

Het is een horloge zonder poespas. Geen schroeven op de bezel, geen geïntegreerde banden die nergens anders op passen. Gewoon een ronde kast, mooie lugs en een wijzerplaat die klopt.

Ik ben naar de dealer gestapt om dit model – dat speciaal voor hun 50-jarig jubileum is uitgebracht – in het echt te zien. Want plaatjes zijn leuk, maar je weet pas of een horloge de moeite waard is als je het staal voelt en het licht op de wijzerplaat ziet vallen. Is dit de nieuwe favoriet, of een saai tussendoortje?

Maurice Lacroix is groot geworden met de Masterpiece-collectie (klassiek) en de Aikon (sportief). De 1975 valt daar precies tussenin. Het is de ‘Gentleman’s Watch’ van het merk.

Dit horloge probeert niet op een Audemars Piguet te lijken. Het probeert op zichzelf te staan. Het ontwerp is tijdloos – vandaar de naam, een verwijzing naar het oprichtingsjaar van het merk. Het straalt een soort volwassen rust uit die ik bij de Aikon soms mis. Het is bedoeld voor de man die een Tissot Gentleman overweegt, maar eigenlijk iets exclusievers wil. Iets met net wat meer flair en afwerking.

• Kaliber: ML115 (automatisch, gebaseerd op Sellita SW200-1)
• Gangreserve: ± 38 uur
• Diameter: 40 mm (ook in 36 mm voor de kleinere pols)
• Kastdikte: ± 10 mm
• Materiaal kast: Roestvrij staal (gepolijst en geborsteld)
• Glas: Saffier met AR-coating
• Waterdichtheid: 10 ATM (100 meter)
• Band: Staal (5-link) of leer met ‘Easy Strap Exchange’

Laten we meteen de olifant in de kamer benoemen: 38 uur gangreserve. In een horloge van deze prijsklasse (€1.400 – €1.500) begint dat echt te knagen. De concurrentie (Tissot, Hamilton, Certina) biedt voor de helft van het geld 80 uur. Maurice Lacroix kiest hier voor het “platte” Sellita-uurwerk om de kast dun te houden (slechts 10mm!), maar technisch loop je dus achter op de feiten. Het pluspunt? 100 meter waterdicht. Dat zie je niet vaak bij dit soort ‘dressy’ horloges. Je kunt er dus gewoon mee zwemmen.

Toen ik hem onder de winkellampen bekeek, viel me één ding direct op: waar de Aikon draait om hoeken en randen, draait de 1975 om curven en licht.

De kast

De kast is prachtig slank. Met 10mm glijdt hij moeiteloos onder je manchet. De lugs (de pootjes waar de band aan vastzit) hebben een mooie, vloeiende lijn die doet denken aan de vintage horloges uit de jaren 60 en 70. De afwerking is, zoals we van Maurice Lacroix gewend zijn, top. Mooi gepolijste randen afgewisseld met geborstelde zijkanten.

De wijzerplaat

Hier pakt Maurice Lacroix punten. De wijzerplaten (ik had de blauwe en zilveren in mijn handen) hebben een hele fijne Sunray finish. Het is minder “in your face” dan bij de Aikon, maar verfijnder. De indexen zijn opgelegd en mooi facet-geslepen, waardoor ze schitteren in het licht. Het datumvenster is netjes omlijst (geen goedkoop uitgestanst gaatje).

De band

De stalen band is een 5-link ontwerp (een beetje zoals een Jubilee, maar dan vlakker). Dit voelt extreem soepel aan in de hand en geeft het horloge een jewelry-like uitstraling. En ja, ook hier zit dat geniale Easy Strap Exchange systeem op. Je klikt de stalen band eraf, zet er een leren band op, en je hebt ineens een pure dress watch.

Maurice Lacroix is een opvallende naam in de Zwitserse horloge-industrie. Het merk is relatief jong, officieel gelanceerd in 1975.

Toch gaat de geschiedenis verder terug. Het merk is ontstaan uit Desco von Schulthess, een handelsonderneming die al sinds 1946 horloges assembleerde voor grote luxemerken als Audemars Piguet. Deze ervaring vormde de basis voor hun eigen label.

De filosofie: Maurice Lacroix positioneert zichzelf als ’toegankelijke luxe’. Hun doel is horloges te maken die qua afwerking en techniek meedoen met de top, maar bereikbaar blijven voor een breder publiek.

Het merk is vooral bekend om drie collecties:

• De Masterpiece: Horloges met bijzondere, vaak retrograde, complicaties.
• De AIKON: De populaire, sportieve lijn (gebaseerd op de Calypso).
• De 1975 Collection: Het model dat ik hier behandel dus

Ik heb de 40mm versie omgedaan. Die maat is voor 90% van de mannen perfect. Omdat de kast zo dun is en de lugs mooi naar beneden buigen, ‘hugt’ hij je pols direct. Het voelt lichter en subtieler dan een Aikon of een HydroConquest. Toen ik de sluiting dichtklikte, voelde het meteen vertrouwd. Geen scherpe randjes die in je huid prikken, geen zware kop die gaat schuiven. Het is zo’n horloge dat je omdoet en direct vergeet dat je het draagt. Gewoon puur comfort.

De 1975 is geen conversation starter in de kroeg. Mensen zullen niet snel naar je pols grijpen en vragen: “Wow, is dat die nieuwe…?!”. Maar dat is precies het punt. Het is een horloge voor jezelf. Het straalt klasse uit zonder te schreeuwen.

• Op staal: Sportief-chique. Prima bij een polo of casual friday.
• Op leer: Pure klasse. Perfect voor een bruiloft of een belangrijke meeting.

Het karakter is bescheiden zelfvertrouwen. Het hoeft niet op een AP te lijken om mooi te zijn.

De prijs ligt rond de € 1.450 voor de automaat op staal. Dat is significant goedkoper dan de Aikon (€ 2.150), en dat maakt hem interessant.

• Tissot Gentleman Powermatic 80: De grote concurrent. Kost rond de € 900. Heeft een beter uurwerk (80 uur, silicium veer), maar toen ik ze in mijn hoofd vergeleek, wint de Maurice Lacroix het op afwerking. De kast en band voelen net wat luxer en ‘zachter’ aan.
• Longines Conquest (2023 model): Iets duurder (€ 2.000+), maar wel met een sterker merk en beter uurwerk. De 1975 is een mooi alternatief als je Longines net te prijzig vindt.
• Frederique Constant Classics: Vergelijkbare prijs en stijl, maar vaak wat stijver/klassieker. De 1975 oogt frisser en moderner.

De Maurice Lacroix 1975 is op papier misschien een beetje saai. Standaard uurwerk, standaard design, geen gekke features. Maar in de praktijk, om de pols, is het een verademing.

In een wereld waar elk horloge probeert op te vallen met felle kleuren, rare vormen of geïntegreerde banden, is de 1975 een baken van rust. Het is gewoon een héél goed gemaakt, prachtig afgewerkt horloge dat altijd past.

Mijn oordeel: Zoek je de beste specs voor je geld? Koop dan een Tissot. Zoek je de meeste hype? Spaar door voor een Aikon. Maar zoek je een horloge met klasse, comfort en een perfecte afwerking onder de € 1.500? Dan is de 1975 misschien wel de slimste keuze die je kunt maken. Het is de “Jazzmaster” van Maurice Lacroix: hij klopt gewoon.