Inhoudsopgave
- 01. In het kort
- 02. Zo heb ik getest
- 03. De Royal Oak-vergelijking (niet op z'n plaats als je het mij vraagt)
- 04. Technische specificaties
- 05. Het uurwerk
- 06. Waarom hier geen ETA in zit
- 07. Ontwerp en afwerking
- 08. Draagervaring
- 09. Nauwkeurigheid
- 10. Onderhoud
- 11. Wat mij stoort
- 12. Voor wie wel en voor wie niet
- 13. Conclusie
Iedereen noemt dit de poor man’s Royal Oak. Op foto’s snap ik dat: hoekige bezel, geïntegreerde stalen band, textuur op de wijzerplaat.
Dan pak je hem op en klopt het niet meer. Niet omdat hij beter is dan een Royal Oak, maar omdat dit horloge een eigen verhaal heeft dat ouder is dan de vergelijking.
En er zit iets in dat ik in mijn eerste versie te makkelijk heb afgedaan.
In het kort
Wat er goed is
- De afwerking van kast en band is beter dan van alles wat ik in dit segment heb gezien
- Tweehonderd meter waterdicht bij elf millimeter dikte, wat een uitzonderlijke combinatie is
- Easy Change: band eraf en erop in seconden, zonder gereedschap
- Het uurwerk is Elaboré-grade en gedecoreerd, niet de standaarduitvoering
- Clous de Paris-wijzerplaat met echte diepte
Wat er niet goed is
- Achtendertig uur gangreserve is voor deze prijsklasse gewoon te weinig
- De prijs is de afgelopen jaren fors gestegen zonder dat het horloge veranderde
- Met 39 mm is hij aan de kleine kant voor een brede pols
- Je koopt een ontwerp dat altijd met een ander horloge vergeleken zal worden
Mijn oordeel
Het best afgewerkte horloge in deze prijsklasse, met een uurwerk dat beter is dan zijn reputatie maar nog steeds achterloopt op de concurrentie.
Maurice Lacroix Aikon Automatic
Zo heb ik getest
Hoe ik test
Ik werk altijd hetzelfde. Ik loop een winkel binnen, vertel dat ik een horlogeplatform heb, en vraag of ik het horloge een dag mag dragen. Meestal is dat geen probleem. Na vierentwintig uur maak ik de balans op en breng ik hem terug.
Bij dit horloge maakte dat veel uit. De Aikon is een horloge dat je moet oppakken om te begrijpen, want de afwerking is het hele punt en die zie je op geen enkele foto.
Wat ik niet kan beoordelen: hoe de kast er na twee jaar uitziet, of hoe het uurwerk zich op termijn houdt. De gangafwijking meet ik bij een automaat wel, want tien of twintig seconden per dag zie je binnen een dag.
Ik krijg geen horloges van merken en ik doe geen betaalde plaatsingen.
De Royal Oak-vergelijking (niet op z'n plaats als je het mij vraagt)
Laten we de olifant benoemen. Ja, hij lijkt erop. Nee, het is geen kopie.
De Aikon is gebaseerd op de Calypso, een Maurice Lacroix uit de jaren negentig. Dat was toen al een sporthorloge met een geïntegreerde band en een bezel met uitsteeksels. Toen het genre rond 2016 weer populair werd, haalde het merk zijn eigen ontwerp uit de la, trok het strak en bracht het opnieuw uit.
Dat is iets anders dan een merk dat een succesvol ontwerp van de buren naschildert.
| Maurice Lacroix Aikon | Audemars Piguet Royal Oak | |
|---|---|---|
| Bezel | Zes klauwen | Acht schroeven |
| Kast | Ronder | Hoekiger |
| Oorsprong ontwerp | Eigen Calypso uit de jaren negentig | Eigen ontwerp uit 1972 |
Verandert dat hoe mensen ernaar kijken? Nee. Deze vergelijking gaat nooit meer weg, en dat is iets waar je vrede mee moet hebben als je hem koopt. Maar het is wel eerlijk om te weten waar het ontwerp vandaan komt.
Technische specificaties
Dit zijn de gegevens van de Aikon Automatic Date 39 millimeter op stalen band met blauwe wijzerplaat, referentie AI6007-SS002-430-1. Dat is het exemplaar dat ik heb gedragen.
Twee regels uit dat lijstje heb ik in mijn eerste versie gemist, en ze veranderen mijn oordeel.
Het uurwerk
In mijn eerste versie schreef ik: de ML115 is gewoon een mooie naam voor een Sellita SW200-1, en is dat bijzonder? Nee.
Dat eerste klopt, maar in dat tweede was ik te makkelijk.
De Sellita komt namelijk in vier grades. Ze hebben dezelfde afmetingen en dezelfde functies, maar verschillen in onderdelen en in hoe zorgvuldig ze zijn afgesteld.
| Grade | Afgesteld in | Gemiddelde afwijking |
|---|---|---|
| Standard | 2 posities | Circa 12 seconden per dag |
| Elaboré (deze Aikon) | 3 posities | Circa 7 seconden per dag |
| Top | 5 posities | Circa 4 seconden per dag |
| Chronometer | 5 posities | Officieel getest door de COSC |
Maurice Lacroix gebruikt de Elaboré. En ze laten hem decoreren: gerhodineerd, perlage op de platine, colimaçon, en Côtes de Genève op de rotor. Dat zie je door de doorzichtige bodem.
Dat is een reëel verschil. De meeste merken die een Sellita gebruiken zeggen er niets over, dus dan mag je aannemen dat het de goedkoopste variant is. Hier krijg je een betere grade met echte afwerking, en het merk zegt dat ook gewoon.
Dat maakt mijn oorspronkelijke oordeel te hard. Het uurwerk is niet bijzonder van architectuur, maar het is wel beter uitgevoerd dan het gemiddelde.
Let op: wat blijft staan is de gangreserve van achtendertig uur. Doe je hem vrijdagmiddag af, dan staat hij zondagochtend stil. In een prijsklasse waar Longines je tweeënzeventig uur geeft en Tissot er tachtig levert voor een fractie van het geld, is dat achterlopen.
Meer daarover bij automatische horloges.
Waarom hier geen ETA in zit
Dit is context die het verhaal compleet maakt.
De Sellita SW200-1 is functioneel de tegenhanger van de ETA 2824-2, het Zwitserse werkpaard dat al vijftig jaar meegaat. Tot een jaar of twintig geleden leverde ETA dat kaliber aan iedereen, ook aan merken buiten de Swatch Group.
Rond 2002 kondigde Swatch Group aan daarmee te stoppen. Sellita, dat jarenlang ETA-uurwerken in elkaar had gezet en ze dus door en door kende, begon zijn eigen versie te maken zodra de patenten waren verlopen.
Goed om te weten: Maurice Lacroix is een onafhankelijk merk zonder concernmoeder. Daarom vind je hier geen ETA maar een Sellita, en dat is geen keuze voor het goedkopere alternatief maar simpelweg de enige route die openstond.
Ontwerp en afwerking
Het ontwerp en de afwerking zijn waar dit klokkie in uitblinkt.
De bezel heeft zes klauwen die gepolijst zijn tegen een geborsteld vlak. Overal waar je kijkt gebeurt er iets met licht, en de overgangen tussen geborsteld en gepolijst zijn messcherp. Dat klinkt als een detail tot je het naast een Tissot PRX legt, waar dezelfde ambitie zit maar de uitvoering duidelijk een klasse lager is.
De wijzerplaat heeft een Clous de Paris-patroon, die kleine piramidevormige blokjes. Dat is gestempeld en geen handwerk, maar het is fijn uitgevoerd en het geeft de wijzerplaat diepte die je van een afstand al ziet. Het opgelegde logo is een echt stukje metaal en geen print.
De band is het beste onderdeel. Soepel, zwaar, en hij valt om je pols in plaats van erop te liggen. Dat is precies het punt waar de PRX faalt, want die band loopt niet taps toe en ligt daardoor breed en plat. Hier klopt het wel.
Easy Change maakt het af. Twee pinnetjes en de band is eraf, zonder gereedschap en zonder krassen op de kast. Bij een geïntegreerde band is dat geen luxe maar noodzaak, want je kunt niet zomaar een willekeurige band gebruiken.
Draagervaring
strong>Negenendertig millimeter met 45 millimeter van lug tot lug. Doordat de band direct uit de kast komt, bepaalt die lengte hoe hij op je pols ligt, en 45 millimeter past ook op een smallere pols.
Tip: twijfel je tussen 39 en 42 millimeter, kies dan goed, want bij een geïntegreerde band kun je de maat niet oplossen met een andere band. Heb je een brede pols en wil je dat het horloge meer aanwezig is, kijk dan naar de 42 millimeter versie. Hulp bij het kiezen vind je bij horlogematen.
Met elf millimeter is hij bovendien dunner dan je bij tweehonderd meter waterdichtheid zou verwachten. Ter vergelijking: de Tissot Seastar haalt driehonderd meter en is bijna dertien millimeter dik. Dat de Aikon op elf blijft is knap.
Het gewicht is precies goed. Zwaar genoeg om te voelen dat je iets draagt, niet zo zwaar dat je er last van hebt. De vlindersluiting werkt soepel en verdwijnt onder de band.
Nauwkeurigheid
Over vierentwintig uur liep dit exemplaar ongeveer drie seconden voor. Momentopname en geen meting over een week, maar dat past bij wat je van een Elaboré-grade mag verwachten.
Sellita geeft voor die grade gemiddeld zeven seconden per dag op, met een maximum rond de twintig. In de praktijk lopen de meeste exemplaren beter.
Goed nieuws: dit uurwerk heeft een klassieke regelaar. Loopt hij scheef, dan kan je eigen horlogemaker hem bijstellen. Dat is een voordeel ten opzichte van de moderne Swatch Group-kalibers zoals de Powermatic 80, die in de fabriek met een laser worden vastgezet.
Onderhoud
De SW200-1 ligt architectonisch dicht bij de ETA 2824-2, wat betekent dat elke horlogemaker ermee overweg kan en dat onderdelen ruim verkrijgbaar zijn. Voor ongeveer negentig procent zijn ze zelfs uitwisselbaar met ETA-onderdelen.
Reken op een revisie om de vijf tot zeven jaar bij dagelijks dragen. Dat kost je bij een zelfstandige een paar honderd euro, en dat is bij een horloge van dit niveau een reëel bedrag om in te calculeren.
Let op: tweehonderd meter waterdichtheid betekent wel dat je de pakkingen laat aftesten na elke keer dat het horloge open is geweest. Wat dat getal inhoudt staat bij waterdichtheid bij horloges.
Wat mij stoort
De gangreserve. Achtendertig uur is in dit segment simpelweg niet meer genoeg. Het is geen technisch probleem, want het uurwerk werkt prima, maar het is een praktisch ongemak dat je elk weekend voelt. En het is pijnlijk dat een Tissot van een fractie van de prijs je tachtig uur geeft.
De prijsontwikkeling. De Aikon is de afgelopen jaren fors duurder geworden zonder dat het horloge wezenlijk veranderde. Toen hij een stuk goedkoper was, was dit een van de scherpste koopjes in horlogeland. Nu zit hij in een segment waar Longines en Tudor meedoen, en die brengen technisch meer mee.
En wat ik verkeerd had. Ik schreef dat het uurwerk gewoon een standaard Sellita is. Dat was luie research. Het is een Elaboré-grade met echte decoratie, en dat verdient het om genoemd te worden, ook als je verder kritisch bent.
Alternatieven Maurice Lacroix Aikon
| Model | Uurwerk | Gangreserve | Waarom je die zou kiezen |
|---|---|---|---|
| Maurice Lacroix Aikon | ML115, Sellita Elaboré | 38 uur | Beste afwerking van kast en band in dit segment |
| Tissot PRX | Powermatic 80 | 80 uur | Veel goedkoper en betere gangreserve, mindere band |
| Longines HydroConquest | L888 | 72 uur | Technisch sterker en een grotere naam, ander genre |
| Maurice Lacroix 1975 | ML115, Sellita | 38 uur | Zelfde merk en uurwerk, klassieker van vorm |
| Citizen Tsuyosa | Citizen 8210 | 40 uur | Dezelfde vormtaal voor een fractie, zonder de afwerking |
De vergelijking die telt is met de PRX, en die is minder eenzijdig dan hij lijkt. De Tissot wint op gangreserve en op prijs, met een flinke marge. De Aikon wint op alles wat je met je handen voelt: de band valt beter, de kastafwerking is scherper, en die Easy Change lost een probleem op dat de PRX gewoon laat bestaan.
Wat dat waard is, hangt ervan af of je een horloge koopt om naar te kijken of om over te lezen.
Voor wie wel en voor wie niet
Koop hem als
- Afwerking voor jou het zwaarst weegt
- Je een geïntegreerde band wilt die echt goed valt
- Je een horloge zoekt waar je elke dag iets nieuws aan ziet in het licht
Koop hem niet als
- Je op specificaties koopt, want dan verlies je deze vergelijking van Tissot en Longines
- Je een weekend zonder dragen wilt overbruggen
- Je een brede pols hebt en de 42 mm-versie nog niet hebt bekeken
Maurice Lacroix Aikon Automatic
Conclusie
De Aikon is het best afgewerkte horloge in deze prijsklasse.
Pak hem op en je snapt waar je geld naartoe gaat. De scherpte van die polijstlijnen, de manier waarop de band valt, de diepte in de wijzerplaat: dat is werk dat je normaal pas een paar treden hoger tegenkomt. En het uurwerk is beter dan ik eerst schreef, want een gedecoreerde Elaboré-grade is meer dan het minimum.
Maar achtendertig uur blijft achtendertig uur, en de prijs is de afgelopen jaren harder gestegen dan het horloge is verbeterd. Dat maakt van een voormalig koopje een horloge waarover je moet nadenken.
Mijn oordeel
Koop hem met je ogen en met je handen. Dat is geen verwijt, want er zijn weinig horloges waarbij dat zo de moeite waard is. Maar doe niet alsof je hem om de techniek koopt, want dat doe je niet.
