Inhoudsopgave
- 01. In het kort
- 02. Zo heb ik getest
- 03. Waarom de Jazzmaster?
- 04. Technische specificaties
- 05. Het uurwerk
- 06. Acht millimeter
- 07. Ontwerp en afwerking
- 08. Draagervaring
- 09. Nauwkeurigheid
- 10. Onderhoud
- 11. Wat mij stoort
- 12. Alternatieven Hamilton Jazzmaster
- 13. Voor wie wel en voor wie niet
- 14. Conclusie
Dit horloge zag er in mijn hoofd al zo uit voordat ik iets van horloges wist. Een slanke kast, een leren band, een rustige wijzerplaat. Geen gimmicks. Een horloge voor volwassen mannen die hun leven op orde hebben.
Klopt dat beeld eigenlijk?
De Jazzmaster is een van mijn favorieten en dat is hij nog steeds. Maar toen ik voor deze herziening de specificaties naliep, bleek ik er in mijn eerste versie flink naast te zitten over wat er in dit horloge zit.
En het verhaal dat eruit kwam is interessanter dan wat ik eerst had opgeschreven.
In het kort
Wat er goed is
- Acht komma vijfenveertig millimeter: dit is het dunste automatische horloge in mijn reviews
- ETA 2892-A2, de verfijndere basis uit het ETA-assortiment
- Doorzichtige bodem om het te bewijzen
- EasyClick: band eraf en erop in seconden, zonder gereedschap
- Verhoudingen die vrijwel niemand in deze prijsklasse haalt
Wat er niet goed is
- Tweeënveertig uur gangreserve, terwijl Hamilton zelf tachtig uur in huis heeft
- Vijf bar waterdichtheid, dus zwemmen zit er niet in
- Een pin buckle in plaats van een vouwsluiting, wat op leer sneller slijt
- Er is geen enkel detail dat een vreemde doet omkijken
Mijn oordeel: de best geproportioneerde dresswatch in deze prijsklasse, met een uurwerk dat beter is dan de gangreserve doet vermoeden.
Hamilton Jazzmaster H32505511
Het product uit m’n review was helaas niet meer verkrijgbaar bij horloge.nl. Daarom heb ik gekozen voor het horloge dat er het meeste op lijkt.
Zo heb ik getest
Ik werk altijd hetzelfde. Ik loop een winkel binnen, vertel dat ik een horlogeplatform heb, en vraag of ik het horloge een dag mag dragen. Meestal is dat geen probleem. Na vierentwintig uur maak ik de balans op en breng ik hem terug.
Deze keer de Thinline Auto in veertig millimeter met zwarte wijzerplaat op zwart leer.
Wat ik niet kan beoordelen: hoe de kast er na twee jaar uitziet, of hoe die leren band zich houdt. De gangafwijking meet ik bij een automaat wel, want tien of twintig seconden per dag zie je binnen een dag.
Ik krijg geen horloges van merken en ik doe geen betaalde plaatsingen.
Waarom de Jazzmaster?
In dit segment proberen veel horloges iets te zijn wat ze niet zijn. De een leunt naar Rolex, de ander probeert op te vallen met een rare kastvorm of een drukke wijzerplaat.
De Thinline doet het tegenovergestelde. Hamilton heeft hier alles weggehaald wat niet nodig was en gekeken wat er overbleef. Een dunne kast, een schone wijzerplaat, een leren band. Meer is het niet.
Binnen de Jazzmaster-familie is dit wat mij betreft de zuiverste uitvoering. De Viewmatic heeft wat meer flair, de open-heart- en skeletonvarianten halen de rust juist weg. De Thinline is waar het ontwerp op zijn best is.
Meer over waar Hamilton staat tussen de andere merken lees je bij de 20 beste Zwitserse horlogemerken.
Technische specificaties
Dit zijn de gegevens van de Jazzmaster Thinline Auto 40 millimeter op leer.
- Uurwerk: ETA 2892-A2, automatisch
- Frequentie: 28.800 halve slagen per uur
- Gangreserve: 42 uur
- Diameter: 40 mm
- Kastdikte: 8,45 mm
- Bandbreedte: 20 mm
- Materiaal kast: roestvrij staal
- Glas: saffier met antireflectiecoating
- Achterkant: doorzichtig
- Kroon: push-pull
- Waterdichtheid: 5 ATM
- Band: kalfsleer met pin buckle, EasyClick-systeem
- Functies: uren, minuten, secondewijzer, datum op 6 uur
- Prijsklasse: Zwitsers middensegment
De eerste twee regels van dat lijstje had ik in mijn eerste versie verkeerd staan.
Het uurwerk
In mijn eerste versie schreef ik dat er een H-10 in zit met tachtig uur gangreserve. Dat klopt niet, en ik heb het niet gecontroleerd omdat de H-10 in zoveel Hamiltons zit dat ik het aannam.
In de Thinline Auto zit een ETA 2892-A2 met tweeënveertig uur gangreserve. Hamilton vermeldt dat gewoon op hun eigen productpagina’s.
Dat is op het eerste gezicht slechter nieuws, want tweeënveertig uur is de helft van tachtig. Maar het is een bewuste keuze en een interessante.
De 2892-A2 is de betere basis. Binnen ETA’s assortiment zijn er twee grote werkpaarden. De 2824-2 is het robuuste, breed inzetbare kaliber waar de Powermatic 80 en de H-10 vanaf komen. De 2892-A2 is de dunnere en verfijndere tak, die je normaal in duurdere horloges tegenkomt en die ook onder de Longines L888 ligt.
Dat verschil is de reden dat dit horloge acht komma vijfenveertig millimeter dik is. Met een H-10 was dat simpelweg niet gelukt.
En de frequentie is hoger. De 2892-A2 tikt 28.800 slagen per uur, waar de H-10 en de Powermatic 80 op 21.600 zitten om die tachtig uur te halen. Dat betekent acht stapjes van de secondewijzer per seconde in plaats van zes, en dat zie je. Een liefhebber ziet het verschil binnen een minuut.
Dus de afweging is niet “Hamilton geeft je hier minder”. De afweging is: een dunner horloge met een vloeiendere secondewijzer, of tachtig uur gangreserve. Je kunt beide niet tegelijk hebben.
Wat mij betreft heeft Hamilton bij dit specifieke horloge de juiste keuze gemaakt. Een dresswatch die tachtig uur haalt maar twaalf millimeter dik is, mist het punt.
Meer over hoe automaten werken bij automatische horloges.
Acht millimeter
Dit is het getal waar alles om draait. Acht millimeter is echt heel erg dun!
Acht komma vijfenveertig millimeter is voor een automatisch horloge uitzonderlijk. Ter vergelijking: de Maurice Lacroix 1975 zit op tien, de Tissot Le Locle op bijna tien, en een duiker als de Seastar op bijna dertien.
Wat je merkt is dit: het horloge schuift onder je manchet door zonder ergens te haken. Je hoeft er niet aan te denken als je een overhemd draagt. En na een uur ben je vergeten dat je hem om hebt.
Dat klinkt als een detail tot je een avond in een pak hebt gezeten met een horloge dat de hele tijd tegen je mouw schuurt. Dan begrijp je waarom dunne horloges bestaan.
Ontwerp en afwerking
De wijzerplaat is waar dit horloge uitblinkt. Geen tekstblok, geen tekstuur, geen accentkleur. Slanke wijzers, eenvoudige indexen, en een datumvenster op zes uur dat de symmetrie niet breekt. Dat laatste is een detail dat weinig merken doen, want een datum op drie uur is goedkoper te produceren.
Bij zo’n ontwerp moeten de weinige details die overblijven kloppen, want er is niets anders om naar te kijken. Dat doen ze hier.
De kast is geborsteld met gepolijste accenten, en de overgangen zijn netjes. Geen scherpe randen, geen overdreven glans. Het is vakwerk zonder dat het om aandacht vraagt.
De doorzichtige bodem is bij een dresswatch niet vanzelfsprekend, en hier is het een pluspunt. Je ziet de rotor draaien en de afwerking van de 2892-A2 is netter dan bij de instapkalibers.
De band met EasyClick is een onderschat voordeel. Twee schuifjes en de band is eraf, zonder gereedschap en zonder krassen op de lugs. Bij een horloge dat je afwisselend net en casual draagt, verandert dat het karakter in tien seconden.
Draagervaring
Veertig millimeter met een dunne kast draagt neutraal. Er is geen pols waarop dit horloge gek staat, en dat is bij weinig horloges zo. Twijfel je toch, kijk dan bij horlogematen.
Het gewicht valt weg. Op leer voelt dit horloge licht en dat past bij wat het wil zijn.
Eén ding dat ik minder vind: de pin buckle. Een gewone gesp met een doorn, geen vouwsluiting. Dat is bij een dresswatch verdedigbaar en het houdt het horloge dun, maar het betekent wel dat je leren band op dezelfde plek blijft buigen. Na een jaar dagelijks dragen zie je dat terug.
De kroon is klein en push-pull. Bij vijf bar is dat prima, maar het betekent wel dat dit geen horloge is waar je mee zwemt.
Nauwkeurigheid
Over vierentwintig uur liep dit exemplaar ongeveer vier seconden voor. Momentopname en geen meting over een week, maar dat past bij wat je van een 2892-A2 mag verwachten.
Reken in de praktijk op vijf tot tien seconden per dag. De 2892-A2 heeft bovendien een klassieke regelaar, dus loopt hij scheef dan kan je eigen horlogemaker hem bijstellen. Dat is een voordeel ten opzichte van de moderne 80-uurskalibers, die in de fabriek met een laser worden vastgezet en waar een zelfstandige niet aan kan.
Onderhoud
De 2892-A2 is een van de best gedocumenteerde Zwitserse uurwerken die er bestaan. Elke horlogemaker kent hem, onderdelen zijn breed verkrijgbaar, en de architectuur is al decennia hetzelfde.
Reken op een revisie om de vijf tot zeven jaar bij dagelijks dragen. Dat kost een paar honderd euro bij een zelfstandige, en dat is bij dit type horloge een reëel bedrag om in te calculeren.
Vijf bar betekent handen wassen en regen, en verder niets. Wat dat precies inhoudt staat bij waterdichtheid bij horloges.
Wat mij stoort
Tweeënveertig uur gangreserve. Ik snap de afweging en ik zou hem zelf ook maken. Maar het feit blijft dat je dit horloge vrijdagmiddag afdoet en zondag stil aantreft, inclusief de datum die je opnieuw moet instellen. Bij een horloge dat je specifiek koopt voor kantoordagen, is het irritant als je de boel op maandagochtend weer goed moet zetten.
De pin buckle. Bij de prijs die je hier betaalt had een vouwsluiting gemogen, al kost dat een millimeter.
Vijf bar waterdichtheid. Voor een dresswatch acceptabel, maar het maakt van dit horloge iets waar je omheen moet leven zodra het water in de buurt komt.
Alternatieven Hamilton Jazzmaster
| Model | Uurwerk | Dikte | Waarom je die zou kiezen |
|---|---|---|---|
| Jazzmaster Thinline Auto | ETA 2892-A2, 42 uur | 8,45 mm | Dunste automaat van het stel, vloeiendste secondewijzer |
| Maurice Lacroix 1975 | ML115, Sellita, 38 uur | 10 mm | Betere afwerking en 100 meter, wel duurder |
| Tissot Le Locle | Powermatic 80, 80 uur | 9,75 mm | Fors goedkoper en veel meer gangreserve, mindere basis |
| Hamilton Khaki | H-10, 80 uur | circa 12 mm | Zelfde merk met 80 uur, maar past niet onder een mouw |
| Tissot Everytime | Zwitsers quartz | circa 7 mm | Nog dunner en goedkoper, maar geen mechaniek |
De vergelijking die telt is binnen Hamilton zelf. De Khaki Field geeft je tachtig uur met een metalen echappement, en dat is op papier het betere uurwerk. Maar die is twaalf millimeter dik en past onder geen enkele manchet.
Dat is precies de afweging die Hamilton hier voor je heeft gemaakt: welk probleem wil je oplossen. Gangreserve of dikte.
En de vergelijking met de Le Locle is ongemakkelijk. Die geeft je tachtig uur voor aanzienlijk minder geld, in een kast die maar anderhalve millimeter dikker is. Wat je bij Hamilton extra krijgt is de betere uurwerkbasis en die vloeiendere secondewijzer.
Voor wie wel en voor wie niet
Koop hem als je vaak een overhemd of colbert draagt en je horloge daaronder moet passen. Als je een vloeiende secondewijzer belangrijk vindt. Of als je één nette automaat wilt die nergens uit de toon valt.
Koop hem niet als je je horloge in het weekend afdoet, want dan sta je elke maandag te stellen. Ook niet als je ermee wilt zwemmen. En niet als je een horloge zoekt waar mensen iets van zeggen, want dat gebeurt hier niet.
Conclusie
De Thinline is nog steeds een van mijn favorieten, en nu ik er iets feitelijker bij stil heb gestaan, snap ik ook beter waarom.
Dit is geen goedkopere Hamilton met een mindere motor. Het is een horloge dat een andere afweging maakt: de verfijndere ETA-basis in plaats van het robuuste werkpaard, acht en een halve millimeter in plaats van twaalf, en een vloeiende secondewijzer in plaats van tachtig uur.
Voor een horloge dat je onder een overhemd draagt is dat de juiste keuze. Voor een horloge dat je in het weekend afdoet is het de verkeerde, en dat mag je best zwaar laten wegen.
Wat blijft staan is dat dit precies doet wat een klassiek horloge hoort te doen. Je doet hem om, je vergeet hem, en als je naar beneden kijkt klopt het gewoon.
