Mido Caliber 80 uurwerk: mooier afgewerkt dan Tissot?

Mido is het merk waar horlogeliefhebbers elkaar op wijzen en waar de rest van Nederland nog nooit van heeft gehoord. Het Caliber 80 is precies waarom.

Op papier krijg je hetzelfde als in een Tissot: tachtig uur gangreserve, 21.600 slagen per uur, dezelfde fabriek in Grenchen. Maar kijk je door de doorzichtige bodem, dan zie je geblauwde schroeven en een rotor met Genèvestrepen. En bij een deel van de modellen zit er een chronometercertificaat bij.

Zelfde motor, andere afwerking, andere prijs. Dat is het hele verhaal van dit kaliber.

Caliber 80 is de naam die Mido gebruikt. De echte naam is ETA C07.621, een kaliber van ETA, de uurwerkfabriek van de Swatch Group.

Mido, Tissot, Hamilton, Certina en Longines vallen allemaal onder datzelfde concern. Elk merk krijgt zijn eigen versie van een ETA-kaliber met een eigen naam erop. Tissot noemt het Powermatic 80, Hamilton noemt het H-10 of H-30, Mido noemt het Caliber 80.

Eén detail dat de meeste vergelijkingen missen: de C07.621 stamt af van de ETA 2836-2, niet van de 2824-2. Dat is de dag-datumversie van hetzelfde werkpaard. De C07.611 in de Hamilton H-10 heeft alleen een datum, deze doet dag én datum.

Twee ingrepen, dezelfde als bij de rest van de C07-familie.

Ten eerste een herontworpen veerhuis: een langere, dunnere veer in een smallere trommel, zodat er meer energie in dezelfde ruimte past.

Ten tweede een lagere frequentie. Waar de originele 2836-2 op 28.800 halve slagen per uur tikt, doet dit kaliber er 21.600. Minder tikken betekent minder verbruik, en dus haal je uit diezelfde veer tachtig uur in plaats van veertig.

Dat tweede zie je terug in de secondewijzer: zes stapjes per seconde in plaats van acht. Vloeiend genoeg, maar iets minder vloeiend dan een klassiek Zwitsers uurwerk. Dat is de prijs die je voor dat lange weekend betaalt, en die staat nergens op de doos.

• Basiskaliber: ETA C07.621, afgeleid van de ETA 2836-2
• Type: automatisch, tweerichtingsopwinding, handmatig opwindbaar, hackend
• Frequentie: 21.600 halve slagen per uur (3 Hz)
• Gangreserve: tot 80 uur
• Steentjes: 25
• Diameter: 25,6 mm (11½ lijn)
• Dikte: 5,22 mm
• Functies: uren, minuten, secondewijzer, dag en datum
• Haarspiraal: Nivachron in de huidige productie
• Schokdemping: Nivachoc
• Echappement: traditioneel metaal
• Certificering: bij een deel van de modellen COSC-chronometer

Dit is waar het interessant wordt, want binnen dezelfde familie maken de merken verschillende keuzes.

Die eerste twee regels zijn hetzelfde verschil dat ik ook bij de Hamilton tegenkwam. Tissot koos in zijn meestverkochte modellen voor een kunststof ankerhaak en gangwiel, Mido hield vast aan metaal. De twee extra steentjes zitten precies op de plek waar kunststof geen lagersteen nodig heeft.

Is dat kunststof slecht? Nee. Het heeft minder wrijving dan metaal en draagt bij aan die gangreserve, en de praktijkervaringen zijn goed. Maar het is wel de goedkopere oplossing, en dat Mido, Hamilton, Certina en Rado er allemaal niet voor kozen zegt iets over waar Tissot heeft bespaard.

De derde regel is misschien nog belangrijker voor het gevoel. Mido versiert zijn uurwerk: geblauwde schroeven, Genèvestrepen op de oscillerende massa, een gegraveerd logo. Zit er een doorzichtige bodem in je horloge, dan is er iets te zien. Bij Tissot kijk je naar een functioneel stuk techniek.

Een deel van de Mido-modellen krijgt een chronometercertificaat van het COSC, het Zwitserse instituut dat uurwerken op nauwkeurigheid test.

Dat betekent dat het uurwerk in vijf posities is afgesteld en getest, en binnen een marge van min vier tot plus zes seconden per dag moet blijven. Ter vergelijking: een gewoon mechanisch uurwerk in deze prijsklasse mag makkelijk vijftien of twintig seconden per dag afwijken.

Is dat de meerprijs waard? Als je nauwkeurigheid belangrijk vindt wel, maar wees eerlijk over waarom je het wilt. Voor de meeste mensen is het verschil tussen tien en vijf seconden per dag in de praktijk niet merkbaar. Het is vooral een teken dat er extra aandacht aan dit specifieke exemplaar is besteed, en dat is op zichzelf ook iets waard.

De haarspiraal is het opgerolde veertje bovenop de balans en het gevoeligste onderdeel van elk mechanisch uurwerk. Klassieke haarspiralen zijn van staal en reageren op magnetisme. Loop je langs een sterke magneet, dan kan je horloge daarna minuten per dag mis gaan lopen.

Nivachron is een titaniumlegering die de Swatch Group daarvoor ontwikkelde en die veel minder gevoelig is. In een wereld vol telefoonhoesjes met magneten, luidsprekers en laptops is dat gewoon nuttig.

Let op bij tweedehands koop: oudere Caliber 80-exemplaren hebben nog een Elinchron-spiraal. De Nivachron kwam er later in.

80 uur gangreserve. Vrijdagavond afdoen, maandagochtend omdoen, en hij loopt nog. Zodra je dat gewend bent, wil je niet meer terug.

Hij hackt en windt met de hand op. Beide vanzelfsprekend bij een modern Zwitsers uurwerk, en beide dingen die je bij goedkopere Japanse kalibers zoals de Miyota 82XX niet krijgt.

De rotor is rustig. Tweerichtingsopwinding en een nette lagering, dus je hoort en voelt er weinig van. Dat is een merkbaar verschil met de Japanse instapautomaten, waar de rotor hoorbaar rondzwiept.

Dag én datum. Klein maar praktisch verschil met de meeste andere kalibers uit deze familie, die alleen een datum hebben.

De secondewijzer stapt zichtbaar. Zes stapjes per seconde. Kom je van een 28.800-uurwerk, dan valt het je op. Kom je van quartz, dan lijkt het juist vloeiend.

• Tachtig uur gangreserve, met alle praktische winst van dien.
• Traditioneel metalen echappement met 25 steentjes.
• Zichtbaar afgewerkt: geblauwde schroeven en Genèvestrepen, wat je in deze prijsklasse zelden krijgt.
• Verkrijgbaar als COSC-chronometer.
• Nivachron-haarspiraal, dus goed bestand tegen magnetisme.
• Dag- en datumaanduiding in plaats van alleen datum.

• 21.600 in plaats van 28.800 slagen, dus die minder vloeiende secondewijzer.
• In de fabriek afgesteld, dus beperkt bij te stellen door je eigen horlogemaker.
• Met 5,22 mm dikker dan de meeste kalibers uit deze familie, wat je terugziet in de dikte van het horloge.
• De langere, dunnere veer is theoretisch kwetsbaarder dan die van een klassieke 2836.

Vergelijkbaar met de rest van de C07-familie. Architectonisch ligt dit kaliber dicht genoeg bij de klassieke ETA-werkpaarden dat de meeste serviceprocedures overeenkomen, en onderdelen lopen via de distributie van de Swatch Group.

Door die lagere frequentie slijt het echappement langzamer dan bij een 4 Hz-uurwerk. In de praktijk zie je dat terug in ruimere serviceintervallen: waar vijf jaar vroeger de vuistregel was, hoor je nu vaker zeven tot tien.

Wat wel geldt voor de hele familie: de afstelling gebeurt in de fabriek en niet met een klassieke regelaararm. Loopt je horloge binnen de marge, dan merk je daar niets van. Loopt hij scheef, dan gaat hij eerder naar de servicedienst van het merk dan naar de horlogemaker om de hoek.

Uit mijn eigen reviews:

• Mido Ocean Star

Nauw verwante kalibers uit dezelfde C07-familie vind je in de Hamilton Khaki, de Hamilton Jazzmaster, de Tissot PRX, de Tissot Le Locle en de Tissot Seastar.

Meer over de fabriek achter dit kaliber lees je op mijn ETA-overzichtspagina, en de directe verwanten staan beschreven op de pagina’s over de Powermatic 80 en de Hamilton H-10.

Het Caliber 80 is een van de best verstopte koopjes binnen de Swatch Group.

Je krijgt exact dezelfde gangreserve en dezelfde antimagnetische haarspiraal als in een Tissot, maar met een metalen echappement, twee steentjes extra en een uurwerk dat er achter glas daadwerkelijk uitziet als iets. Bij een merk dat nauwelijks marketingbudget uitgeeft en daarom niet zo bekend is.

Waar ik kritisch blijf: die 21.600 slagen. Ik snap de afweging, ik zou hem zelf ook maken, maar het blijft een concessie die merken graag onvermeld laten terwijl ze de tachtig uur groot op de doos zetten.

Twijfel je tussen een Mido Ocean Star en een Tissot in dezelfde prijsklasse en vind je beide horloges even mooi? Dan is dit uurwerk een goede reden om voor de Mido te gaan.